Мроi Багны
Шрифт:
– Праект Тайнай Канцыляры, - перапын яго Севаст.
– х дзейнасць з самага пачатку кантралявалася праз нашых агента. Узброеныя групок будуць злквдаваныя адразу ж пасля выканання сваёй мс.
– То добра, - адказа Олаф Магнус, ухвальна кваючы.
– Нацыянал-адраджэнцы мне тут непатрэбны...
Кронпрынц зно засумава. Ёрзаючы на крэсле, ён агляда гасцёню, якой адбывалася адыенцыя. Рэздэнцыя, пабудаваная традыцыйным рамейскм стыл, з пункту гледжання эверонца была васабленнем бузгустонасц - гэткае нагрувашчанне размаляваных круглявых вежак, пакручастых калон зубчастых сцен. Што тычыцца гасцён, то яна яляла сабой велчэзную залу з нзкм скляпенням, прысадзстым калонам голым - н дывано, н габелена - сценам, упрыгожаным каляровым арнаментам. Мармуровы стол, за якм сабрался харуснк, бы асветлены газавай жырандоляй, рэшта залы гублялася апраметнай цемрадз. Кронпрынц асцярожна, бачком саслзну з крэсла.
Ён адважна крочы наперад, аксамтавая цемрадзь ахнала яго, у паветры лунал застаялыя пах сандалу мрры, абрысы каменных калон смутна бялел змроку, нбы костк велкана. Узрушаныя галасы спрачальнка гучал сё цшэй, незабаве кола святла засталося далёка ззаду. Зала сапрады аказалася нейкай бясконцай. 'Але ж кал-небудзь павнна яна скончыцца, - дума зантрыгаваны Кронпрынц.
– Нават Абшар Цемры мае пачатак канец. Пачынаецца ён за Паночным Морам, а заканчваецца...' Кронпрынц раптам знерухоме. Яму твар павеяла смуродам гнлога мяса, як бы мацнейшы за водары сандалу мрры, а потым наперадзе пачулася глухое гырканне, пара святлвых зялёных вачэй тароплася на яго з цямноцця.
– Прашу прабачэння, - прамармыта спадчыннк прастола. Ён адчу, што яго змакрэл далон. Кронпрынц хутка азрнуся, чакаючы бачыць у сябе за спнай выратавальнае кола святла, але святло знкла, нават галасо не было чуваць, тады ён з жахам усвядом, што заблука. Наперадзе зно хтосьц загырка, зялёныя вочы пачал мклва наблжацца. Кронпрынц павярнуся сляпую, наздагад пабег.
Кольк часу дожылся гэтыя ашалелыя цёк цемры, Кронпрынц не мог сказаць. Ён бег, выцягнушы перад сабою рук, сэрца яго шалёна калацлася, прад вачыма спыхвал чырванаватыя плямы, а цоканне яго ласных абцаса аб мармуровую падлогу гучала аглушальна, як кананада. Нарэшце яму падалося, быццам дзесьц збоку замльгацела святло, ён адразу ж памкнуся туды. Кронпрынц не памылся. Незабаве цемра пачала рассейвацца, ён ужо мог адрознць абрысы калон скляпення. 'Нарэшце, - падума ён з палёгкай.
– Ну, нарэшце!' Уварвашыся кола святла, Кронпрынц спынся замёр, выронваючы дыханне, як вучы яго трэнер па фехтаванн. Трох адсопшыся, ён з неразуменнем агледзеся па баках, спрабуючы сцямць, куды ён трап дзе падзелся ягоныя бацька стрыечны брат. Ён апынуся пустой ншы, альбо каплчцы, асветленай лампадай, якая звсала з нзкай стол. Проста перад м была глухая сцяна, упрыгожаная каляровай фрэскай.
– Ачмурэць ушчэнт. Ненавджу Паднёца, - праспе Кронпрынц напаголасу. Так гавары яго стрыечны брат Орвк Магнус у любой незразумелай стуацы.
Трох паразважашы, ён працягну руку да лампады прыняся яе торгаць разгойдваць, спрабуючы зняць з крука, да якога яна мацавалася. Так ц накш яму прыйдзецца выбрацца з гэтай чортавай залы, але, прынамс, сц ён цяпер будзе не понай цемры. Адчапшы лампаду, Кронпрынц рушы бы да выхаду з каплчк, але знерухоме, пачушы сябе за спнай прыцшаны шоргат бразганне. Ён гатовы бы паклясцся, што гэтыя гук сыходзл ад сцяны, на якой была намалявана фрэска. Зантрыгаваны, Кронпрынц вярнуся каплчку паднёсшы лампаду да сцяны, ста засяроджана яе вывучаць у спадзеве выглядзець якя патаемныя дзверы альбо схованку. Някх дзвярэй ён так не гледзе, аднак яго зацкавла сама фрэска. Яна была непадобная да тых, што ён ужо бачы на сценах гасцён. Раслнны зор тут адсутнча, фонам служыл чорны пясок аскепк базальту - вдавочна, то была пустыня Дромас. На пяску сярод раскрышанага базальту стаяла неапсальна агдная пачварына, якую не бачыш жахлвым сне - штосьц накшталт двухногай хмеры з лускаватым тулавам, змяным хвастом дзьвюма парам перапончатых крылля, як у кажано. Галавы пачвары таксама было дзве. Адна з х нагадвала галаву канюка-сцярвятнка з голай шыяй, другая яляла сабой ашчэранае рыла, аддалена падобнае да выродлвага чалавечага твару без вусна вушэй, з нзкм скошаным лбом вузкм шчылнкам вачэй, якя размяшчался на шчоках на адным узрон з ноздрам.
– Халэмус, - прамармыта спадчыннк прастола. Ён бы не з тых, каго можна напалохаць страшным карцнкам, але
– Мамачк...
– пралепята Кронпрынц дрыготкм голасам.
Лампада выслзнула з яго аслабелых пальца, бразнулася на каменную падлогу згасла.
Кронпрынц не веда, якм чынам яму далося выбрацца з цёмнай залы дасягнуць выратвальнай выспачк святла, дзе пад жырандоляй трое харуснка ладзл сакрэтныя перамовы. Адзнае, што яму запомнлася, была шалёная гонка апраметнай цемрадз, кал ён бег, спатыкаючыся налятаючы на каменныя калоны, аднойчы ледзь не звярну сабе шыю, натрапшы на нейкя сходы, якя вял кудысьц нз. Харуснк, захопленыя спрэчкай, часовай адсутнасц Кронпрынца нават не заважыл. Што ж, так нават лепш. Спадчыннк прастола - збялелы, задыханы з адвслай сквцай - цхенька сеся на крэсла перы вочы мапу, скрэмзаную хмчным алокам. Мяркуючы па см, перамовы жо наблжался да завяршэння. Аблчча Паднёца заставалася непранкальным, стары Олаф Магнус неяк нядобра ссне, а пяшчотны твар Орвка Магнуса бы пабты чырвоным плямам. Пэна, вынк перамо аказался не такм спрыяльным, як чакалася.
– Што ж, шанонае спадарства, - сказа Гай Дамар, падымаючыся з-за стала.
– Я сцешаны, што нам удалося дасягнуць згоды. Без перабольшання, сённяшняя дамова распачала новую эпоху гсторы мперы, Дуумврату таксама.
Олаф Магнус Орвк Магнус пераглянулся, кароль Антрама ледзь заважна кну. Валадары Дуумврату паднялся, харуснк пацснул адзн аднаму рук.
– На бяседу не застанецеся?
– прапанава гаспадар рэздэнцы.
Олаф Магнус пакруц галавой.
– Не-не. Нас чакае паветраны карабель. Зараз самаходам у порт, да ранку жо будзем у Геароце*.
Яны развтался, паслужлвы лёкай праводз гасцей да выхаду. Ужо апынушыся за дзвярыма рэздэнцы сядаючы самаход, як чака ля параднага ваходу, Орвк Магнус да волю свам пачуццям.
– Ведаеце, дзядзюхна, - прамов ён з прыкрасцю, - у мяне адчуванне такое, быццам мы з вам тольк што пабывал бардэл. што характэрна, не якасц клента.
Аднак Олаф Магнус, стары спрактыкаваны палтык дыпламат, тольк засмяяся паляпа пляменнка па плячы.
– Дарма, Орвк. Яшчэ пабачым, хто каго пайме. Руш!
– загада ён кроцу, самаход, ранушы рухавком, сарвася з месца.
Усю дарогу да порта юны Кронпрынц драма, адкнушыся на мяккм сядзенн. Тое, што адбылося рэздэнцы, ужо здавалася яму дурным сном. Хутчэй за сё, так яно было - ён проста занудзся падчас адыенцы засну, прымролася яму нейкая лухта... Аднак ён усё рона адчува смутную трывогу няк не мог пазбавцца адной неадчэпнай думк. Яму зно зно успамнася яго настанк Юлус Дэменца са свам захапляльным лекцыям па паранальнай мфалог. 'Вандронк, - расказва спадар Дэменца.
– Вандронк, альбо, як называюць яго ксайлахскя вершнк, Айал-гач. Прыхадзень з базальтавай пустын як, паводле падання, некал прыйшо у Царгорад. Ён не мае свайго твару, яго мльёны васаблення, таму на выявах ён звычайна пастае безаблчным захутаным у чорную хламду. Вандронк гарцуе на двухгаловым цмоку, дзе ступае яго нага, там гне сё жывое, зямля ператвараецца чорны базальт...' Спадчыннк прастола сцепануся паматля галавой, быццам адганяючы насланнё. Усё гэта, канечне, надзвычай цкава. Вярнушыся Геарот, ён абавязкова распытае настанка пра гэтага Вандронка. Альбо самастойна перашуфлюе энцыклапеды старыя хронк. Але пра тое, што здарылася сёння рэздэнцы, ён у любым выпадку нкому не раскажа. Нкому, нкол нзавошта.
– ---------------------------------
Севаст - дзяржаная пасада Паднёвай мперы, адпавядае Прэм'ер-Мнстру.
Геарот - горад Эвероне, сталца Дуумврату.
Рудзца
Сярод плыня крывавай Рудз'цы,
Ля падножжа цёса жалезных,
Узвышаецца выспа, як чэрап,
На той выспе хацна крывая...
Рака крыв павольна плыла сярод спадзстых бераго, агорнутых цемрай. Спакваля з цемрадз выступл абрысы камянё, параскданых уздож берага. Чорныя звонку, яны был пакрыты трэшчынам, з якх сачылася загусцелая кро.